جلسه ششم آموزش Microsoft Windows XP Professional


ساعت ۳:۳٩ ‎ب.ظ روز ۳٠ امرداد ۱۳۸٦  

 

به نام آنکه هر چه داریم و هرچه هستیم از اوست

سلام دوستان ، بار دیگر آمدیم با دست پر و مطلب جالبی در رابطه با پروتکل TCP/IP و لایه های مختلف آن.

خوب در اینجا جا دارد به کسانی که گفتند دیگر Network+ نگویید ، بگویم که الان خیلی از دوستان نمی دانند که پروتکل چیست.  ولی عیبی نداره توضیح مختصری در رابطه با پروتکل می دهیم و سپس به سراغ مبحث اصلی می رویم.

 

پروتکل ( Protocol ) : در اصل پروتکل رابطی بین کامپیوترها در شبکه ، حالا چه شبکه محلی (LAN ) یا اینترنت می باشد. کامپیوتر ها برای ارتباط با یکدیگر از یک زبان باید استفاده کنند تا بتوانند یکدیگر را شناسایی و در نهایت ارتباط برقرار کنند که به این زبان پروتکل گفته می شود.

 

Protocol TCP/IP :

 

این پروتکل ، پروتکل استاندارد استفاده شده برای کامپیوترها در اینترنت می باشد. این پروتکل از چهار لایه تشکیل شده است :

1- Network Interface  à پایین ترین لایه

 

2- Internet

 

3- Transport 

 

4- Application à بالاترین لایه

 

لایه Internet شامل پروتکل های زیر می باشد :

1-  IP :

 

این پروتکل یک ارتباط Connection Less با مقصد برقرار می کند و عمل Routing یا هدایت Packet ها را انجام می دهد.

حالا باید بگوییم که Connection Less چیست ؟

در حالت کلی دو نوع Connection وجود دارد :

1- Connection Less : در این حالت برای فرستنده مهم نیست که اطلاعات به مقصد رسیده است یا نه.

2- Connection Oriented : در این حالت گیرنده به محض گرفتن Packet ، فرستنده را از دریافت Packet آگاه می سازد ، که اصطلاحا به آن Acknowledge می گویند.

 

خوب بر می گردیم به مابقی پروتکل ها :

 

2- پروتکل ARP :

 

توسط این پروتکل ارتباط بین IP Address ها و Mac Address ها برقرار می شود. ( البته باید توضیح بدهم که Mac Address یک شماره 12 رقمی به فرمت HEX است که دو به دو از یکدیگر جدا شده اند. و هر کارت شبکه ای برای خود یکی دارد و قابل ذکر است که این شماره فقط برای شما است و در سراسر جهان Unique می باشد ).

 

3- ICMP ( Internet Control Management Protocol ) :

 

توسط این پروتکل ارتباط مخصوص بین کامپیوترهای مختلف برقرار می شود و گزارش پیغامها و خطاهای مرتبط با Protocol TCP/IP توسط این پروتکل کنترل می شود. بطور مثال فرمان Ping برای ارسال پیامها به یک کامپیوتر دیگر از این پروتکل استفاده می کند.

 

4- IGMP ( Internet Group Management Protocol ) :

 

این پروتکل یک حالت Multicasting بین Router ها برای تبادل اطلاعات برقرار می کند. در حالت کلی بین پروتکل های TCP/IP سه نوع ارتباط می توانیم در نظر بگیریم :

 

1-  ارتباط   Broadcast :

در این ارتباط اطلاعات فرستاده شده توسط یک کامپیوتر را همه کامپیوترها دریافت می کنند.

 

2- ارتباط Multicast :

 

در این نوع از ارتباط اطلاعات فرستاده شده از یک کامپیوتر فقط توسط تعدادی از کامپیوترها دریافت  می شود.

 

3- ارتباط Unicast :

 

در این نوع ارتباط اطلاعات از مبدا به مقصد فقط توسط یک کامپیوتر دریافت می شود.

 

لایه Transport :

 

در این لایه دو پروتکل UDP و TCP فعالیت می نمایند که پروتکل UDP ( User Datagram Protocol ) به صورت Connection Less بوده و TCP ( Transmission Control Protocol ) به صورت Connection Oriented می باشد و فرستادن Packet ها را گارانتی می نماید. در حالت کلی سرویس های موجود در روی کامپیوتر از یکی از این پروتکل ها برای ارتباطات استفاده می نماید به طور مثال ارتباط بین Packet های رد و بدل شده بین سرور و سرویس های DHCP و DNS از طریق UDP انجام میگیرد و همچنین سرعت UDP از TCP بیشتر است.

 

لایه Application :

 

این لایه بالاترین لایه مدل TCP/IP می باشد. در این لایه برنامه ها می توانند به منابع شبکه دسترسی داشته باشند. سرویس های DNS ، Telnet ، SNMP ، FTP در این لایه کار می کنند. پروتکل TCP/IP از دو اینترفیس NetBT و Winsock برای ارتباطات برنامه های تحت شبکه استفاده می کند. Winsock برای برنامه هایی که با استاندارد TCP/IP نوشته شده اند مورد استفاده قرار می گیرد و NetBT برای برنامه هایی با استاندارد NetBIOS نوشته شده اند مورد استفاده قرار می گیرد.

 

لایه Network Interface :

 

این لایه به چگونگی قرار گرفتن کابل ها و نحوه قرار گرفتن Device های شبکه اطلاق می شود. در این لایه تکنولوژی هایی مانند Serial Line ، Frame Relay و ATM مورد استفاده قرار می گیرند. قابل ذکر است که در این لایه Frame های اطلاعاتی به Media منتقل می گردد.

 

در جلسه بعدی در رابطه با فرمانهای مورد استفاده در TCP/IP و همچنین دیگر پروتکل های معروف شبکه صحبت خواهیم کرد.

 

شاد و سر بلند باشید.

 

 

 

 



 
جلسه چهارم آموزش Microsoft Windows Server 2003


ساعت ٤:٠٦ ‎ب.ظ روز ٢٦ امرداد ۱۳۸٦  

به نام آنکه هر چه داریم و هر چه هستیم از اوست

 

با سلام خدمت دوستان عزیز و دوستداران شبکه های کامپیوتری ،

 

در ابتدا بابت تاخیر بعضا طولانی عذرخواهی می کنم چرا که در سفر بودم و متاسفانه در آن محل دسترسی به اینترنت بسیار مشکل بود.

 

در این جلسه همانطور که قول داده بودم روش نصب AD و راه اندازی DC را آموزش خواهم داد و بعید می دانم که در اینترنت به زبان فارسی آموزش تکمیل تر از این پست در رابطه با نصب AD و راه اندازی DC دیده باشید.

 

در ابتدا باید برای نصب مواردی را که در پست قبلی آموزش سرور 2003 گفته بودم باید رعایت شود و قابل ذکر است که این طریق نصب ، طریقه نصب به صورت حرفه ای می باشد و در صورتی که بخواهید می توانید به صورت خیلی آسان از طریق پنجره ی Manage Your Server از داخل Administrative Tools این کار را به راحتی تمام و به صورت Wizard انجام دهید.

 

برای شروع نصب منوی Start را باز کرده و در RUN عبارت زیر را تایپ می کنیم :  DCPROMO

 

 

 

 

در صفحه ابتدایی خوش آمدگویی مبنی بر نصب Active Directory ظاهر خواهد شد.

 

 

بر روی دکمه ی Next کلیک می کنیم و به صفحه بعدی هدایت می شوید.

 

در این صفحه به شما هشدار می دهد که در صورتی که در شبکه خود کامپیوترهایی با سیستم عاملهای Win 95 و یا Win NT SP 3.0 یا قدیمی تر داشته باشید نمی توانند به DC وصل شوند و عملیات Login را انجام دهند و نمی توانند از منابع به اشتراک گذاشته شده در شبکه استفاده کنند.

 

 

 

بر روی دکمه Next کلیک کرده و به صفحه بعدی بروید.

 

در این صفحه که عکس آنرا در بالا مشاهده می کنید دو گزینه وجود دارد که در صورتی که شما گزینه اول را انتخاب کنید یعنی اینکه می خواهید اولین DC را برای Domain خود ایجاد کنید و در صورتی که گزینه دوم را انتخاب کنید یعنی اینکه می خواهید برای DC اول که قبلا را انداخته اید یک DC پشتیبان یا Backup ایجاد کنید. 

 

 

گزینه اول را انتخاب کرده و دکمه Next را کلیک نمایید.

 

در صفحه بعدی با توجه به اینکه در صفحه قبل گزینه اول را انتخاب کرده اید ، 3 گزینه پیش رو دارید :

 

 

گزینه اول را انتخاب کنید در صورتی که Domain ای که راه اندازی می کنید اولین Domain برای یک Forest جدید می باشد. گزینه دوم برای مواقعی می باشد که می خواهید یک Child Domain در داخل یک Domain Tree که از قبل وجود داشته است ، ایجاد کنید. و اما گزینه سوم برای زمانی می باشد که شما نمی خواهید Domain ای که ایجاد می شود به عنوان Child برای یک Domain tree باشد و می خواهید این Domain در یک Domain Tree جدید اضافه شود.

 

گزینه اول را انتخاب کنید و بر روی Next کلیک کنید.

 

در صفحه بعدی که بسیار مهم می باشد شما می بایست نامی را که می خواهید برای Domain خود داشته باشید وارد نمایید که بطور مثال بنده در این عکس SecureNetworks.local را در نظر گرفته ام.

 

 

برای انتخاب این اسم بایستی موارد زیر را در نظر داشته باشید :

 

1-      نام هیچ کامپیوتری در شبکه را برابر با نام Domain نگذارید.

 

2-      سعی کنید نامی را انتخاب کنید که بعدا زمانی که شبکه خود را به اینترنت وصل می کنید مشکل نداشته باشید. به عنوان مثال در صورتی که نام Domain خود را microsoft.com انتخاب کنید و شبکه خود را به اینترنت وصل کنید در داخل DNS یکسری مشکلات دارید و باید تنظیماتی را انجام دهید.( پیشنهاد می کنم که هر نامی را که دوست دارید انتخاب کنید و در انتهای آن .local را اضافه کنید چراکه پسوند .local در اینترنت وجود ندارد.

 

بعد از انتخاب نام و وارد کردن آن بر روی Next کلیک کنید.

 

در صفحه بعدی نامی که وارد کردید تا قبل از . آن به عنوانNetBIOS Name  انتخاب می شود تا نسخه های قدیمی ویندوز از طریق آن Domain جدید را شناسایی کنند.

 

 

نکته در رابطه با NetBIOS Name :

 

NetBIOS Name فورمت قدیمی مایکروسافت می باشد که این اسم از 16 کاراکتر تشکیل می شود که 15 تای ابتدایی آن را کاربر انتخاب می کند و آخرین کاراکتر را خود سیستم با توجه به سرویس های مختلف اضافه می کند.

 

در این صفحه نیز بروی Next کلیک کنید.

 

در صفحه بعدی شما می توانید محل ذخیره Database ، AD و همچنین محل ذخیره Log فایلهای مربوط به این سرویس را مشخص کنید.

 

 

 

* قابل ذکر است که نام Database ، AD به نام NTDS.DIT و به صورت Default در فولدر ویندوز ذخیره می شود.

 

در صفحه بعدی شما محل ذخیره فولدر SYSVOL را مشخص می کنید.

 

 

 

 

نکاتی در رابطه با فولدر SYSVOL :

 

به هنگام نصب AD فولدری بر روی کامپیوتر DC ایجاد می شود که این فولدر به صورت پیش فرض Share شده می باشد. قابل ذکر است که محل این فولدر حتما باید بر پارتیشنی به فورمت NTFS باشد. فایلهای موجود در این فولدر حاوی سیاستهای کلی تعریف شده در داخل ساختار AD می باشد و همچنین DC ها برای اینکه بتوانند با یکدیگر عملیات Replication انجام دهند از این فولدر استفاده می کنند.

 

مر حله بعدی نصب DNS می باشد که می توانیم بگوییم که خود سیستم به صورت خودکار به همراه نصب AD ، DNS هم نصب کند یا اینکه قبل از نصب AD سرویس DNS را خودمان به صورت دستی بر روی کامپیوتر مورد نظر نصب کنیم. و باید توجه داشته باشیم که وجود DNS برای AD الزامی است.

 

در مرحله بعدی انتخاب کلاینتهایی می باشد که با سرور ما ارتباط برقرار می کنند که گزینه اول برای پلاتفرم های قبل از 2000 می باشد و دومین گزینه پلاتفرم های 2000 و 2003 را پشتیبانی می کند که در شکل زیر مشاهده می کنید :

 

 

 

 

در صفحه بعدی که در شکل زیر مشاهده می کنید می بایست Password ای را برای حالت DSRM یا (Directory Services Restore Mode) انتخاب کنید تا در صورتی که کامپیوتر را در این حالت Boot کردید از این Password استفاده کنید. 

 

 

و در صفحه نهایی تمامی تنظیماتی را که در صفحه های پیشین وارد نمودید به طور یکجا و به صورت Information نشان می دهد. در صورتی که مشکلی نمی بینید و تمامی تنظیمات درست است بر روی Next کلیک کنید تا عملیات نصب آغاز شود.

 

 

 

پس از Next کردن صفحه زیر برای شما نمایان خواهد شد که عملیات مختلف راه اندازی DC و نصب AD را نشان می دهد :

 

 

 

پس از پایان یافتن عملیات  نصب بر روی Finish کلیک نمایید و با پیغامی که ظاهر می شود دستگاه خود را Restart کنید تا تمام عملیات انجام شده بر روی سیستم شما اعمال شود.

 

هر گونه نظر ، انتقاد و پیشنهاد را در قسمت نظرات اعلام نمایید.

 

تا آموزشی دیگر و پستی دیگر از شبکه های کامپیوتری خدانگهدار.

 

 



 
مبارزه با تجاوزگران به وبلاگ فارسی


ساعت ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۱ امرداد ۱۳۸٦  

به نام آنکه هر چه داریم و هر چه هستیم از اوست

پرشین بلاگ اولین سرویس وبلاگ فارسی زبان که در 5 سال فعالیت خود توانسته بیش از 800.000 کاربر جذب کند. پرشین بلاگ در این سالها با مشکلات زیادی از جمله فیلترینگ اشتباهی مواجه بوده است که با پیگیری در مورد این مشکل بارها از سرویس وب فارسی دفاع کرده است. دفاع از نام خلیج فارس با امضای 90.000 ایرانی شهروند جامعه مجازی از بزرگترین افتخارات ملی این سایت بزرگ است.

چندی پیش دامنه دات کام
persianblog.ir از طرف هکرهای عراقی سرقت شد که مشکلاتی را برای دسترسی به سایت اصلی ایجاد کرده است. تا بر طرف شدن مشکل، دامنه دات آی آر persianblog.ir فعال است و می توانیم ازطریق آن وبلاگهای خود را به روز کنیم.

ما امضاء کنندگان حمایت خود را از این سرویس رایگان با تاکید بر بی اثر بودن تلاش هکرها برای ضربه زدن به وبلاگ فارسی اعلام می داریم

پرشین بلاگ زنده است تا وبلاگ فارسی زنده است

امضاء‌کنیم و برای دوستان بفرستیم

 



 
جلسه پنجم آموزش Microsoft Windows XP Professional


ساعت ٩:٥٢ ‎ب.ظ روز ٦ امرداد ۱۳۸٦  

به نام آنکه هر چه داریم و هرچه هستیم از اوست

 

با سلام خدمت دوستان عزیز و بلاگرهای گرامی ،

 

در ابتدا سالروز ولادت حضرت علی (ع) و همچنین روز زیبای پدر را خدمت تمامی خوانندگان گرامی بخصوص خدمت پدران بلاگرهای عزیز تبریک عرض کرده و از خداوند منان سلامتی و سایه این گوهر الهی را بر سر فرزندان آنها خواستارم.

 

در مرحله بعدی از تمامی دوستان عزیز عذرخواهی می کنم که مدت زیادی است که وبلاگ را به روز نکرده ام ، چرا که تا حدودی درگیر مراسم بسیار زیبا و با شکوه پنجمین سالگرد جشن تولد وبلاگ پارسی و پرشین بلاگ بودیم و با عنایت خداوند بالاخره در تاریخ 4 مرداد ماه 86 این جشن به خوبی هر چه تمامتر برگزار شد و خوشحال بودیم که این جشن را در کنار و با حضور دکتر بوترابی برگزار می کنیم.

 

در این جلسه به سراغ دومین گروه از گروه های موجود در ویندوز XP Professional می رویم.

 

 Built-in System Groups  :

 

این گروه ها به صورت Default وجود داشته و نمی توانیم آنها را حذف یا اضافه کنیم. عضویت در این گروه ها را کسی حتی Administrator هم نمی تواند مشخص نماید بلکه با توجه به این User در چه حالتی به سیستم Login می کند به صورت خودکار عضو یکی از این گروه ها می شود. که شامل موارد زیر می باشد :

 

1- Everyone :

 

تمامی کاربرانی که به کامپیوتر دسترسی پیدا می کنند ، می توانند عضو این گروه شوند و قابل ذکر می باشد که هر گونه مجوز یا Permission را که به این گروه اعمال کنیم به تمامی کاربران اعمال خواهد شد.

 

2- Authenticated Users :

 

کاربرانی که با یک User name و Password وارد سیستم شوند به عضویت این گروه در می ُآیند.

 

۳-      Anonymous Logon :

 

کاربرانی که بدون هیچ User name و Password وارد سیستم می شوند عضو این گروه می شوند.

 

۴-      Creator Owner :

 

زمانیکه Object ای را در سیستم ایجاد می کنیم به عنوان عضو این گروه هستیم.

 

۵-      Dialup :

 

هر User ای که از طریق Dialup وارد سیستم شود ، تحت عنوان و سطح دسترسی این گروه فعالیت می کند.

 

۶-      Interactive :

 

هر User  ای که به صورت Local به کامپیوتر دسترسی پیدا کند به عضویت این گروه در می آید.

 

۷-      Network :

 

هر کاربری که به صورت شبکه به کامپیوتر یا از طریق شبکه به کامپیوتر وصل شود عضو این گروه قرار می گیرد.  

 

در ادامه به مبحث Profile می پردازیم :

 

انواع Profile های نرم افزاری :

 

در حالت کلی به دو صورت می توانیم پروفایل تعریف کنیم. که عبارتند از سخت افزاری و نرم افزاری.

 

در حالت سخت افزاری که شامل حال سرویس ها و سخت افزار کامپیوتر می باشد و برای همه کاربران یکسان می باشد ، می توانیم پروفایل سخت افزاری تعریف کرد. پروفایل نرم افزاری که برای همه کاربران فولدر جداگانه ای در نظر می گیرد شامل پروفایل های زیر می گردد :

 

1-Local User Profile :

 

زمانیکه کاربر برای اولین بار به کامپیوتر Login می کند اگر به صورت پیش فرض برای کاربر مربوطه در قسمت پروفایل مسیری تعیین نشده باشد به صورت پیش فرض در فولدر Documents & Settings یک پروفایل پیش فرض به اسم کاربر مربوطه ساخته شده که از این به بعد از این فولدر جهت ذخیره کردن تغییرات کاربر استفاده می شود.

 

2- Roaming Profile :

 

در صورتی که بخواهیم می توانیم در قسمت پروفایل یک کاربر مسیر شاخه اشتراک گذاشته شده را وارد کنیم به این ترتیب هر بار که کاربر Login کند پروفایل کاربر مربوطه از مسیری که در قسمت پروفایل برای وی تعریف شده است فراخوانی میشود. معمولا از این نوع پروفایل در شبکه های Domain استفاده می شود.

 

3- Mandatory Profile :

 

در صورتی که بخواهیم تغییرات انجام شده بر روی پروفایل یک کاربر ذخیره نگردد ، کافی است که پروفایل خود را از Ntuser.dat به Ntuser.man تغییر دهیم. در واقع این نوع پروفایل یک نوعی از Roaming Profile است که فقط به صورت فقط خواندنی می باشد.

 

Home Folder :

 

یکی دیگز از قابلیتهایی می باشد که در تنظیمات کاربر می توان انجام داد. محلی است که کاربران در شبکه فایل های خود را در آن ذخیره می کنند. در قسمت پروفایل یک کاربر و در قسمت Home Folder می توانیم آدرس محلی و یا Remote کامپیوتری که Home Folder بر روی آن ذخیره می گردد را مشخص نماییم و کابران در صورت وصل شدن به فولدر مورد نظر در داخل My Computer فولدر مربوطه را به عنوان یک درایو مشاهده می کنند.

 

Logon Script :

 

فایل است که در داخل آن دستوراتی وجود دارد که به محض Logon کردن دستورات خاصی اجرا می گردد که این فایل ها با زبانهای برنامه نویسی مانند VB نوشته می شوند.

 

به امید پستی دیگر و آموزشی دیگر از دروس MCSE خدا نگهدار.